این را حدس میزدم که خانه آبی هم مثل تمام خانه های کوچک و بزرگ این شهر گهگاه رنگ سکوت به خود بگیرد. اما نه سکوتی از دلخوری. حداقلش این بود کمان می بردم که اگر حرفی بود زده می شد. شاید هم که حرفی نبود. نمی دانم.حقیقتا xa0و منطقا نباید حرفی بین ما باشد ام

یک روز صبحدرxa0 حرکتی تروریستی به قلبم حمله می کنی با تیرِ تیزی که از چشمهایت می آید و من دچار حمله قلبی می شوم و می افتم کف خیابانی که سرد است هنوز و خیس و قدم می زنند عابران عجول در اطرافم. هوا می خواهم دستهایم را که بلند می کنم در بی کرانگیِ نور سفی

سپیده سر زد و من خوابم نبُرده باز.نه خوابم که سیر ستاره و مهتابم نبُرده باز.چه آرزوها که داشتیم و دیگر نداریم،خبر نداریم.خوشا کزین بستر، دیگر، سر برنداریم. +xa0نوشته شده در xa0سه شنبه بیست و یکم شهریور ۱۳۹۶ساعتxa00:40&nbsp توسطxa0آبیxa0 |xa0

[unable to retrieve full-text content]سرکار خانوم "ن" بازگشت بهار آسای شما را به آغوش خانه و آغاز نظافت آن را شدیدن گرامی می داریم با احترام "س"